Omenet que beviá d'esper
Ne beguèt un plen gòt un ser
Un filtre d'amor perfumat
Coma de cambajon fumat.

Tanlèu lo sieu còr s'envolèt
E de creire s'assadolèt
Que lo bonur èra a mand
E que lèu seriá son amant.

"Vèni per aicí, li ditz, per
Beure amb ieu un bon gòt d'esper
N'ai de tròp n'ai per totes dos
E de tu ja soi amorós.

Ai l'esper de t'aimar totjorn
Ai l'esper de t'aver un jorn
Ai l'esper que te donarai
Lo mond, lo cèl e lo de mai.

Prenguèt sa botelha d'esper
Ne versèt e foguèt plan fièr
D'ofrir lo gòt a son aimada
Que lo tombèt coma ramada.

Diguèt "Ieu me l'an facha ja !
Un gòt d'esper cal pas quichar !
Ieu preferissi de bon vin
Lo vent va plan per los molins."

Omenet que beviá d'esper
Ne plorèt mai qu'un canader
Ne plorèt a venir caluc
De tant que n'èra decebut.

Montèt puèi sus la torre Eiffel
S'escampèt d'un còp cap al cèl
S'esclafèt sus lo trepador
I aguèt de sang tot alentorn.

Una passanta a son espós
Diguèt "Ara sès tot mostós !"
Çai qu'amb lo prètz del tenchurièr
Es un problèma vertadièr !

(liurament revirat de la cançon de Boby Lapointe "Petit homme qui vivait d'espoir")